بینامتنی قرآن در شعر بدر شاکر السیاب

بينامتني، نظريه اي است كه با ورودش به حوزۀ نقد ادبي، باعث ايجاد تحولي شگرف در اين زمينه گشت. بر اساس اين نظريه، هر متني، آگاه يا ناخودآگاه، زايش و بازخوانشي از ديگر متون پيش از خود يا معاصر با خود است. بنابر اين نظريه، بسياري از متون معاصر عربي را مي بينيم كه هركدام در انواع و اشکال مختلف، با متون كلاسيک گرانسنگ عربي، داراي روابط بينامتني است و سهم قرآن در اين ميان، از ديگر متون بيشتر بوده است. «بدر شاكر سياب» يکي از پيشگامان شعر معاصر عربي، از جملة اين شاعران است، كه بنابر نظرية بينامتني، رويکرد بي نظيري به اين كتاب آسماني داشته است. وي براي بيان اهداف خويش، همچون اهداف سياسي، درد ورنج هاي ناشي از بيماري و… واژگان و درونماية قرآن كريم را فراميخواند تا بدين وسيله، باعث تأثير بيشتر آن بر خواننده شود؛ و در نتيجة اين عمل، انواع و اشکال بينامتني قرآني دراشعارش بوجود مي آيد كه بر توجه آگاهانة شاعر به اين كتاب آسماني است اين روابط «امتصاص» اشاره دارد؛ روابطي كه بنابر قوانين بينامتني، بيشتر آن، از نوع نفي متوازي يا بينامتني، در مواردي از قبيل: درونمايه، واژگان و شخصيت نمود بيشتري پيدا مي كند.

اصل این مقاله را در اینجا بخوانید: http://arabicforum.ir/thread-818-post-2220.html

ارسال ديدگاه

لطفا نام خود را وارد كنيد! لطفا آدرس ايميل را صحيح وارد كنيد! لطفا پيام را وارد كنيد!